Kulturno-istorijsko nasleđe-
Burna istorija ovog kraja na vekovnoj granici između istoka i zapada je ostavila brojne materijalne i pisane tragove, legende i legendarne junake. Kovanica Cezara Tiberija iz 28. godine n.e. pronađena u stublini lekovitog izvora Bele vode, rimska kaldrma preko Šargan planine, starosrpski spomenici-stećci i crkva Svetog Vaznesenja u Kršanju iz 13. veka, zapisi iz 1602. godine su samo deo sačuvanog svedočanstva o prošlosti mokrogorskih odmorišta rimskih legija, dubrovačkih i stonskih karavana, brojnih putnika i namernika.
Današnje porodice Mokre Gore vode poreklo od doseljenika iz Crne Gore, Hercegovine, Bosne i sjeničkog kraja. Povoljan saobraćajno-geografskki položaj Mokre Gore omogućio je da ona bude metanastazička vratnica, pa je bila u situaciji da menja etnički sastav stanovništva. U selu danas živi oko 1000 stanovnika u 500 domaćinstava.
Zbog svog geografskog položaja Mokra Gora je plaćala cenu i Turcima i Austrougarima i Nemcima. Preživljavala seobe, bune, ustanke, paljevine, hajdučije i otmice. Usađena uz samu granicu sa karaulama i stražarama, sa karantinom, Mokra Gora je dugo bila čuvar međe. Zahvaljujući Šarganu, koji je vekovima služio za trasiranje važniha saobraćajnica, između Srbije i Bosne, kroz Mokru Goru su od najranijih dana prolazili važni drumski putevi, što je ovom selu uvek davalo značajan geografski položaj.
Povoljan geografski položaj došao je najviše do izražaja otvaranjem pruge uskog koloseka kjoja je povezivala Beograd-Čačak-Užice-Višegrtad-Sarajevo-Dubrovnik, čiji je deo prolazio kroz Mokru Goru.
Muzejsko-turistička železnica
„Šarganska osmica“- Između 1921. i 1925. godine, grupa inženjera, dvostrukom pružnom petljom u obliku broja 8, uz desetak mostova, vijadukta i 22 tunela, maestralno savlada preko 300 metara visoku šargansku prepreku.
Garavi vozovi povezaše Beograd sa Dubrovnikom i Zelenikom. Kralj Aleksandar I Karađorđević se potpisa na tunelu Šargan, dugačkom 1.666,86 metara. Pola veka je mali ćira kloparao dolinama Đetinje, Kamešine i Rzava. Zapuštena i sputana sela pored pruge oživeše, nada u bolji život i bolje sutra takođe. I tako do 1974. godine, kada kratkovidi političari proglasiše popularnog ćiru za nerentabilnog.
Pisak parnjača utihnu, stanice se urušiše, izbušena planina ubrzo pokri borjem i rujem serpentinsku trasu i sakri tunelska okna. Ceo vek parnih lokomotiva ode u istoriju, staro gvožđe i zaborav.
Nostalgija i nikad neprežaljeni pisak garavih lepotica, početkom 90-tih godina prošlog veka pokrenu grupu zavičajem vezanih Mokrogoraca i njihovih prijatelja u avanturu obnove Šarganske petlje. Inicijativa je konačno prihvaćena u Železnici Srbije 1999. godine. Mokra Gora je naredne tri godine postala veliko gradilište. Prohujalo romantično vreme je kao feniks oživelo. Danas ponovo gledamo dimove Šargana uz ponosni pisak vremešnih i podmlađenih parnjača niz Šarganske osmice.
Od septembra 2003. godine Šarganska pruga živi svoj drugi život, a sa njom i Mokra Gora. To je sada turistička atrakcija u Zapadnoj Srbiji koju godišnje posećuje veliki broj turista, vozeći se najatraktivnijom muzejsko-turističkom železnicom uskog koloseka. Vremešni, ali nalickani vagončići, vidikovci i stanice pričaju gostima Šarganske legende, greju srce i mame osmehe. Pruga „pijanog Čeha“, „Ludi kamen“, „Krst“, „Jatare“...skoro kao u bajci. Slično raju...Baš ono što je potrebno današnjem čoveku, natovarenom svakojakim brigama i teretima savremenog života.
